Lisa

Hier even een berichtje over Lisa. 12 September 2009, ging de reis naar het hoge noorden om te zien of er tussen Lisa en mij een klik was. Nou die was er zeker en Lisa ging dan ook gelijk mee naar huis. Wel spannend zo'n lange autorit, maar gelukkig ging het goed. Bij mij thuis was het natuurlijk wel even behoorlijk wennen. Vreemde luchtjes en vreemde beesten (2 poezen) en een baasje die je uit wil laten en dan een ketting om doet.
Die ketting vond en vindt ze nog steeds niet fijn. Zodra ik die in handen heb, gaat ze zo plat mogelijk liggen, zodat het moeilijk wordt om hem om te doen. Maar als hij dan maar eenmaal om zit, is het ook prima en kan de wandeling beginnen. Wel grappig dat vaak de terugweg een stuk sneller gaat, dan de heenweg. Ik kende dit al van de labrador van mijn zus, die is ook liever lui dan moe en weet inmiddels in elk bos de kortste route. Lisa kan net als haar steeds achterom kijken naar het huis; zo van he baas we gaan steeds verder weg, ik weet niet of je het weet. En als ze merkt dat we op de terugweg zijn, dan gaat het tempo behoorlijk omhoog. 's Avonds is het hier lekker rustig in het dorp qua verkeer en dan laat ik haar gewoon los lopen en ik heb al een keer een sprintje moeten trekken, omdat madamme al bijna thuis was.
Verder moest ze niet alleen aan katten wennen, maar ze gaat doordeweeks ook met me mee naar het werk (een familiebedrijf) en daar lopen nog drie honden. De labrador van mijn zus, de drentse patrijs van mijn vader en een kooiker van mijn jongste zus. Daarom heb ik ze uitgenodigd om gelijk dat weekend even langs te komen met de honden, zodat ze bij mij thuis even aan elkaar konden snuffelen. Dat was maar goed ook, want de dames vonden Lisa in het begin wel even anders, raar en een beetje eng. Gelukkig was dit in no time voorbij en inmiddels beginnen ze elkaar af en toe al wat uit te dagen om te spelen en trekt Lisa af en toe al korte sprintjes met ze mee in de pauzes. Dit is zeker goed, want van dokter van Dijk moet ze eigenlijk een paar kilootjes kwijt. Nou we doen ons best.
Maar dat valt niet mee. Lisa kende in het begin geen koekjes. Wilde ik haar belonen of verwennen, dan stond ik daar met het koekje, maar dat deed haar niet zoveel. Das inmiddels wel anders. Als ik nu in de pauze tegen de dames zeg dat als ze naar binnen gaan ze wat lekkers krijgen, is Lisa een van de eersten die voor de kast met koekjes staat. Al met al gaat het helemaal super dus.
Lisa is echt een schat van een hond en iedereen is helemaal weg van haar. Ook op straat krijgen we steeds hele leuke reacties (ook wel een komische: eentje bij mij uit de straat had me in de verte zien lopen en dacht dat ik een hangbuikzwijntje uit liet). Tja, ik kan nog heel veel meer over haar vertellen, want met een bull in huis verveel je je nooit, maar dan wordt het zo'n lang epistel.
Het enige wat ik nu nog even kwijt wil, is een enorm welgemeend bedankt voor al jullie zorg, aandacht en goede werk mensen van BOL namens Lisa en mij (en ook namens mijn familie want die zijn ook helemaal weg van en blij met Lisa). De hele begeleiding is geweldig. Je kunt alles aan ze vragen. Er zijn geen domme vragen en zeker in het begin is er veel contact geweest om maar te zorgen dat alles goed ging en Lisa zo prettig mogelijk kon wennen aan een totaal andere situatie. De informatie die je krijgt, is volledig en eerlijk en ze zijn enorm betrokken bij de hond. Bij deze dus een kleine update en ik hou jullie op de hoogte.

Afbeelding: 
SPONSORS

Werkplek beveiliging


Website met hoge kwaliteit laten maken?


Robs techniek