Josefina

                                                                                                                                          Josefina  
                                                                                                                           9-1-98         -           11-6-2009

Dan kom je thuis van een paar dagen Duitsland, ik was voor mijn werk daar. Je bent aan de telefoon en hoort de narigheid en de ellende van Marloes tijdens je verblijf in het buitenland. Je hoopt dat de medicijnen aanslaan, dat het beter zal gaan. Je komt thuis, en dan zie je het; gewoon zwaar klote. Je bent machteloos, je praat zachtjes met haar, je aait haar, je drukt haar tegen je aan, omdat je weet dat het niet meer gaat. Die ellendige nacht om een beslissing te moeten nemen over een leven, doe je er wel goed aan, je weet het niet. Je kijkt in die ontzettende mooie grote kijkers van haar en je ziet het opeens, het is goed zo. Ik heb zelden in mijn hele leven zo een karakter gezien, zo een vechtersbaas, je zou bijna zeggen een echte groene baret (ha ha).
Ik heb veel honden in mijn leven gehad, heel veel soorten en maten, maar deze dame sloeg werkelijk alles. Het aanvallen van stadsbussen en vrachtwagens, mensen in uniform, met name die van de politie, het verontwaardigd zijn als er bij de gracht bij ons achter gemaaid was, mevrouw was van het hoge gras, dat zat lekkerder. Ik denk dat alle mensen op dit forum zijn eigen verhaal wel heeft over zijn over haar hond. Terwijl ik dit schrijf zit ik met een grote glimlach op mijn gezicht, omdat ik weet dat mevrouw onze andere prinses zal tegenkomen in de hondenhemel, en ik ben bang dat Wilhelmina haar de spelregels wel zal uitleggen. Ik vergeet nooit meer de eerste nacht dat ze hier sliep, veel geblaf de eerste nachten. Rien gebeld en ik was nog niet helemaal over Wilhelmina heen, die was de rust zelve. Rien zei nog; " Edo doe rustig, het is allemaal nieuw voor haar". Het medicijn was (en ik had het kunnen weten): slapen bij het vrouwtje en het baasje tussen jullie in op me eigen kussen. Zo is het dan ook gegaan, geen geblaf meer, alleen maar 's nachts een blaf in de keuken als mevrouw een koekje wilde. Lieverd wij zullen je missen, ontzettend missen, met name het meerijden met het baasje, je zijn, je alles, je mooie brutale kop, je eeuwige aanvallen op bussen, vrachtwagens, je aanwezigheid op de bank, je eeuwige jacht op de zwarte kat die altijd te snel was, maar bovenal bedankt voor al die mooie jaren. Rust zacht lieverd, speel, ren, blaf en eet al die heerlijke biefstukjes met Wilhelmina en al die andere honden die daar huppelen.

Edo en Marloes

Afbeelding: 
SPONSORS

Hoofdsponsor van Bulldogsonline:
The Bulldog Amsterdam


Internet Services


Autoschade van Dijk VOF, Bussum